Najpierw układ, potem opakowania
Powierzchnia pokoju podzielona przez pole płytki jest dolną orientacją ilości. Rzeczywisty układ ma docinki, fugi i szczeliny obwodowe. Porównaj siatkę wycentrowaną i zaczynaną od brzegu. Narzędzie liczy każdą pozycję z osobnej płytki; nie przekłada ścinków między pozycjami. Jest to model zachowawczy, a nie optymalizator docinek.
Przesunięcie i krzywizna
Układ z przesunięciem o połowę nie jest odpowiedni dla każdego wyrobu. Dopuszczalną mijankę, szerokość fugi i sposób przygotowania podłoża sprawdź w dokumentacji płytek. Planer pokazuje prostokątną siatkę, bez odwzorowania spadków, otworów i nierównych ścian.
Fuga: objętość razy właściwy współczynnik
Dla boków płytki a i b oraz szerokości spoiny g udział spoin w siatce wynosi 1 − ab/((a+g)(b+g)). Pomnożenie przez głębokość w mm daje litry wypełnienia na m². Do masy suchego produktu potrzebny jest współczynnik kg suchej mieszanki na litr wypełnienia. Gęstość mokrej zaprawy i nasypowa gęstość proszku nie są tym samym współczynnikiem. Domyślne 1,6 kg/l jest przykładem do zastąpienia danymi produktu.
Klej i wyrównanie
W kalkulatorze kleju wpisujesz zużycie na m² na 1 mm warstwy oraz planowaną grubość. Wysokość zęba pacy nie jest automatycznie grubością gotowej warstwy. Po obliczeniu masy doliczany jest ustawiony zapas i dopiero wtedy zaokrąglana liczba worków. Zapas na uszkodzenia samych płytek dobiera się osobno.